Over Cengizhan

Werken met jongeren is voor mij nooit zomaar werk geweest. Al van jongs af aan was ik degene die binnen mijn vriendengroep of omgeving de rust wist terug te brengen wanneer er spanning was. Ik probeerde altijd te begrijpen wat er speelde en hielp anderen weer met elkaar in gesprek te komen. Die natuurlijke rol heeft mij uiteindelijk geleid naar de jeugdzorg een plek waar ik dagelijks kan doen wat voor mij altijd vanzelfsprekend voelde: er écht zijn voor anderen.

Op het werkveld zien collega’s mij vaak als iemand die rust weet te brengen, juist wanneer de spanning oploopt. Ze herkennen in mij iemand die overzicht houdt, kalm blijft en met een scherpe blik situaties weet te doorgronden. Ik neem de tijd om niet alleen te kijken wat er gebeurt, maar waarom het gebeurt. Niet alleen wat een jongere laat zien, maar wat erachter schuilt. Gedrag zie ik als de bovenste laag van een ui; om te begrijpen wat eronder ligt, moet je laag voor laag afpellen. Pas dan kom je bij de kern: de echte oorzaak van wat iemand voelt of doet. Die benadering vraagt geduld, observatie en vooral oprechte aandacht, maar juist daar begint het echte contact en de mogelijkheid om samen stappen vooruit te zetten.

Ik geloof dat verbinding niet alleen ontstaat in gesprekken, maar juist ook in het samen doen. Soms zijn dat grotere momenten, zoals samen sporten of helpen bij een dagelijkse taak, maar vaak zit de kracht in het kleine: een wandeling maken, een spel spelen of gewoon even samen zijn zonder woorden. Zulke momenten bouwen vertrouwen op, omdat jongeren voelen dat ik niet boven hen sta, maar naast hen. Toch zijn er ook momenten waarop het nodig is om juist vóór hen te staan om richting te geven, te beschermen of even de last mee te dragen totdat ze dat zelf weer kunnen. Op die momenten ben ik er niet om over te nemen, maar om kracht en vertrouwen over te brengen, zodat ze uiteindelijk zelf verder kunnen en dat is voor mij het mooiste om te zien: een glimlach, herwonnen vertrouwen of het moment waarop een jongere trots vertelt dat iets gelukt is wat eerst onmogelijk leek.